"Man komt in lawine terecht na off-piste skiën en verkeert sindsdien in coma. Er was een duidelijke waarschuwing voor lawine-gevaar". Wanneer we een dergelijk krantenbericht lezen, zullen we denken 'stom'. Verdere gedachten zullen ons nauwelijks bekruipen.
Maar nu betreft het een prins, een echte prins. Dat levert veel aandacht op. Heel veel media-aandacht. Daarmee worden wij, als gewone mensen en buitenstaanders, betrokkenen. We ervaren de onzekerheid van het moeten wachten op nieuws, voelen de impact als dit slecht blijkt te zijn. We zien een moeder die zich grote en diepe zorgen maakt, broers die machteloos staan tegenover het lot wat één van hen is overkomen. En we vragen ons af hoe je dit in godsnaam als echtgenote aan je kinderen vertelt.
Hierdoor zal in de toekomst een soortgelijk krantenbericht anders door ons worden gelezen. We kennen immers nu de grote onzekerheid en het grote verdriet dat achter dit nieuws verscholen gaat. Dankzij onze koningin, prinsen en prinsessen voelen wij mededogen en compassie voor hen die het dan betreft.
Een onbedoelde maar belangrijke functie van ons koningshuis.
Het gaat goed met de SP. Voor sommigen dreigen zij de grootste partij te worden, voor anderen is dit geen dreiging maar een zegen. Het succes van deze ogenschijnlijke onstuitbare opmars is Emile Roemer, de goedlachse, geestige en af en toe fel van leer trekkende partijleider. Authentiek is een veel gehoorde beschrijving als het om deze Boxmeerse brabander gaat.
Analyses laten zien dat een groot deel van de groei is te danken aan mensen die voorheen op de PVV stemde. U weet wel, die partij waarvan de onbetwiste leider zoveel schofferende en kwetsende uitspraken deed tijdens een kamerdebat dat Emile verkoos tijdelijk de kamer te verlaten.
De aanhangers van die man en die partij maken Emile nu groot.
Zoals een pastoor zijn kerk ziet vollopen met atheisten, zo zal ook Emile dit fenomeen bezien en zich op zijn hoofd krabben. Immers een authentiek mens leeft naar zijn persoonlijkheid en zijn overtuigingen, verdedigt de waarden waarin hij gelooft. Verzet zich tegen de krachten die dit aantasten. Zijn nieuwe aanhangers, de brengers van zijn succes, hingen tot voor kort een partij aan die juist dat probeerde. Getuige het weglopen van Emile.
Een dilemma? Moet Emile deze nieuwe achterban toespreken, hen wijzen op hun eerdere faux-pas of een politiek wapen inzetten; het uitspreken van een motie van wantrouwen. En hen daarmee de deur wijzen. Of hen zonder slag of stoot toelaten en daarmee wellicht de volgende premier van ons land worden. De keus is aan Emile. Een keuze tussen authentiek of politiek.
De afgelopen maand heb ik mij intensief bezig gehouden met de verschillende generaties die ons land heeft en waarvan een deel de werkvloeren bevolkt. Bij deze studie maak ik dankbaar gebruik van het boek "De grenzeloze generatie en de onstuitbare opmars van de BV IK". Wat ik onder andere constateerde is dat het aantal braveriken per generatie afneemt.
Er zijn "goeroes' die vertellen dat je in het nu moet leven. Eerlijk gezegd ben ik daar niet zo van. Wellicht te nuchter denk ik dan gelijk "maar ik moet morgen ook eten." Een mens leeft in mijn beleving vooral bij de gratie van een toekomst, hoe ongewis ook. Wat in mijn beleving veel vaker NU mag gebeuren is het uitspreken van waardering richting een ander.
Wat een mens uniek maakt en hoe snel dit ongewild en onbedoeld verdwijnt, kunnen we haast dagelijks aanschouwen in de verschillende actualiteiten-programma's op TV. Het betreft hier de zogenaamde specialist.
Dat zijn mensen die heel veel van een specifiek onderwerp weten. Deze expertise zorgt er voor dat zij, veelal keurig gekapt en gekleed, in 5 tot 7 minuten bevraagd worden door een presentator, een host van het desbetreffende programma. Het is ook een logische gedachte; iemand die van een onderwerp veel weet, kan daar veel over vertellen. Zo verschijnen er regelmatig specialisten in terrorisme, chemische branden, psychische aandoeningen, politie-trainingen en noem maar op.
Wat kunnen we leren van de afschuwelijk gebeurtenissen in Noorwegen, een land dat binnen 4 uur definitief zijn eeuwenlange onschuld verloor. Wat mij betreft is dat niet met welke dreigingen we rekening moeten houden, hoe we dit kunnen voorkomen (want dat kunnen we niet) of welke rol de PVV heeft gespeeld in de zieke geest van Breivik. Niets van dit alles. De belangrijkste les is hoe het vreselijk mis kan gaan wanneer iemand overtuigd is van zijn eigen gelijk. Wanneer er niet meer wordt getwijfeld.
Nu is twijfelen een lastig ding in onze westerse maatschappij, Het vertraagt beslssingen, leidt tot eindeloze, energievretende discussies. Een leider die twijfelt is geen leider. Twijfel is zwakte.
Laatst was ik bij een vriend in Den Haag die vlak bij zijn huis een Kiss&Ride-plek heeft. Zo'n plek bevindt zich voor een school en het is de bedoeling dat ouders zo snel mogelijk afscheid nemen van hun kinderen. Dit om ernstige filevorming te voorkomen. Vroeger ging je als kind met de fiets naar school en als je vader of moeder meeging was dat ook op de fiets.
Maar nu hebben we Kiss&Ride-plekken waar auto's aan en af rijden. Het is een soort van moderne afwerkplek waar je je kinderen op efficiente wijze kunt dumpen. Het bord heeft als tweede vermelding Halen en Brengen. En dat is wat mij opviel. Dat is namelijk de verkeerde volgorde. Je brengt 'smorgens je kind om het 's middags weer te halen. Nu wordt deze fout wel vaker gemaakt. Bij de een haperende computer wordt vaak het advies aan-uit zetten gegeven terwijl het ding al aanstaat. Files beginnen niet aan de staart maar eindigen daar juist.
Laat ik het maar gelijk toegeven, ik heb het verkeerd ingeschat. In mijn boek "Ik ben er klaar mee" spreek ik mijn twijfel uit of Mark Rutte ooit het imago en de uitstraling van een kostschooljongen ooit zal verliezen.
Als staatssecretaris maar ook als fractievoorzitter had hij altijd iets van een licht verlegen, onhandige jongen die vooral luistert naar wat zijn ouders zeggen. Hij leek gewoonweg niet op zijn plaats in die verschillende politieke arena's. Het was allemaal een beetje te hoog gegrepen voor Mark.
Ruim een half jaar werk ik nu "voor mij zelf" zoals dat door zovelen wordt genoemd. Niet meer de zekerheid van een keurige 9 tot 5-baan, geen gegarandeerd pensioen of in mei de uitkering van het vakantiegeld. Nee, niets van dit alles.
In plaats daarvan de sky is the limit. Volledig vrijheid van het invullen van de dagen, geen beperkingen in wat je wel en niet vanuit je verse onderneming wilt doen en niemand die je vertelt dat het anders moet. Gaan en staan waar je wilt op een door jezelf gekozen moment. Kortom ongekende vrijheid van handelen. Het valt overigens niet mee die vrijheid. Zeker niet als je 25 jaar toch min of meer altijd vanuit een soort van vaste structuur hebt gewerkt. Maar van mij geen klacht.
